Archief voor angst
Rafelranden
Zwarte wanhoop keek mij aan vanaf de voorkant van de krant. Een vrouw, verward ontkomen aan de beving. Ze droeg een fleurige jurk van rauwe rafelranden – haar enige bezit, vermoedde ik. Blote voeten, naakte armen. Langs de kant van de gekreukelde straat keek een man haar grijnzend aan. Hij had zich al herpakt, keek uit naar mogelijkheden.
Nieuwjaarsduik
In de krant stonden vrouwen met een muts op, gekieteld door een ijzige zee. Ze droegen bikini’s die aanstonds bevriezen zouden en lachten hun angsten weg. Als lemmingen waren ze op het water afgestormd, als natte hamsters keerden ze terug.
Kippenvel
Ik voel mijn huid omhoog kruipen langs mijn armen, vanuit mijn billen over de rug in de richting van mijn nek. Een ijzingwekkende gedachte probeert me te wurgen. Dit heb ik niet verdiend. Ik schud haar van mijn naakte lichaam af.
En toen kwam de nacht
En toen kwam de nacht, als een crypte die zich om mijn ogen hees. Ik nam mij voor onbevreesd af te dalen. Mijn zonden waren klein. Het duister toonde erbarmen en speelde een liedje op mijn wimpers.
Rimpels
De hortensia’s in de tuin spreken alle tinten, magenta, ultramarijn, gewassen geel. Ze hebben niet lang meer. Er zitten rimpels op mijn handen die daar een jaar geleden nog niet zaten.
Mijn vederlichte tong
Ze zeiden: om te bloggen is haast nodig. Je tong moet als een loden vel in je mond liggen, hunkerend naar het verlossende woord. Het moet vandaag gezegd zijn, niet zomaar vandaag, maar nu. Lang heeft het me weerhouden, maar inmiddels ben ik een week lang blogger. Niettemin voel ik me licht. Alles wat ik gezegd heb, had ik ook niet kunnen zeggen. Mijn woorden wegen niets.
