Solange Le Fay

Twee stenen borsten

solangelefay — Fri, 17 Sep 2010 18:28:20 +0000

Ik ben door de zomer heen gedreven, als een blad in een beekje, rondom de kiezels, langs een oever die heel langzaam wijkt onder mijn schuren. Het is alweer september.

Twee gladde stenen houd ik in mijn handen, voor mijn borsten. Het lijkt alsof ze steeds zwaarder worden naar mate de regen buiten dichter neerdaalt. Oktober nadert.

Daar ben ik weer

solangelefay — Sat, 08 May 2010 13:05:36 +0000

Ik moest even bij zinnen komen. Of misschien moet ik zeggen: op zinnen. Op zinnen die ik hier vertellen kan, zonder gene, kale woorden waar alle haartjes van zijn weggeschoren. Er zit stof tussen de toetsen, een laagje vettig vuil langs de rand van mijn muis. De lucht is grauw. Ik wacht op een somberloze lente.

Serre in de zon

solangelefay — Mon, 08 Mar 2010 10:29:37 +0000

In de serre scheen de zon, tropisch achter het dubbele glas. Ik zette een tuinstoel neer, koesterde mijn lichaam in de hitte. Mijn wangen gloeiden in de laaghangende stralen, een gevoel veel aangenamer dan de kleffe hand van een zomerzon. Buiten school, achter een berkenstam, een roodborstje tegen de wind.

Bewijs van identiteit

solangelefay — Fri, 26 Feb 2010 14:44:54 +0000

Iemand had me uitgedaagd: met blote schouders in je paspoort. Ik nam plaats op het krukje bij de fotograaf, trok de trui over mijn hoofd uit, schoof de bandjes van mij beha omlaag. Voor je paspoort? vroeg de fotograaf. Ja, zei ik. Dan moet je minder lachen, zei hij.

Een week later haalde ik mijn paspoort op. De foto was bijgesneden. Geen schouders te bekennen.

Rijen stenen

solangelefay — Sat, 20 Feb 2010 13:25:05 +0000

Een bonte kraai keek toe vanuit een ligusterhaag. Lange rijen hagelwitte stenen markeerden de graven van gesneuvelde Britten en Canadezen. Even verderop was een vers graf gedolven, een langwerpig gat tussen reeds verweerde stenen. Een omineuze berg gele aarde ernaast, de lucht een bijpassend grauw. Ik nam me voor om niet te huilen.

Warme regen

solangelefay — Fri, 05 Feb 2010 16:32:56 +0000

Ik droomde van warme regen die de sneeuw van mijn schouders smolt. De zon scheen in mijn gezicht, terwijl een eenzame donderwolk zich liet gelden. Katoen zoog zich vol. Mijn eigen zweet onder het dekbed.

Rafelranden

solangelefay — Tue, 26 Jan 2010 06:18:40 +0000

Zwarte wanhoop keek mij aan vanaf de voorkant van de krant. Een vrouw, verward ontkomen aan de beving. Ze droeg een fleurige jurk van rauwe rafelranden – haar enige bezit, vermoedde ik. Blote voeten, naakte armen. Langs de kant van de gekreukelde straat keek een man haar grijnzend aan. Hij had zich al herpakt, keek uit naar mogelijkheden.

Als een sperwer

solangelefay — Fri, 15 Jan 2010 15:17:53 +0000

Er dwarrelt sneeuw door mijn verwachtingen, nog altijd. Ik was in de tuin om verse kruimels van een plankje te vegen voor de vogels. Er kwam een roodborstje op af, een merel, twee heggenmussen. Op een afstandje hurkte ik neer. Ik vroeg me af: zou ik gelukkiger zijn wanneer ik een kleine vogel was, en dankbaarder voor elke kruimel? Naakte gedachten overvallen je altijd als een jonge sperwer. Ik ging naar binnen.

Nieuwjaarsduik

solangelefay — Mon, 04 Jan 2010 10:57:23 +0000

In de krant stonden vrouwen met een muts op, gekieteld door een ijzige zee. Ze droegen bikini’s die aanstonds bevriezen zouden en lachten hun angsten weg. Als lemmingen waren ze op het water afgestormd, als natte hamsters keerden ze terug.

Huid trok samen

solangelefay — Thu, 24 Dec 2009 09:10:41 +0000

Ik stond onder de douche, vloeiende warmte op mijn schouders. Sneeuw had zich opgestapeld tegen het raampje. Ik schoof het open. De damp besloeg, nog hangend in de lucht. Ik schepte twee handen sneeuw van de vensterbank en drukte ze aan mijn borst. Huid trok samen. De sneeuw smolt tussen mijn vingers, als een dolk die uit mijn hart werd weggetrokken.